به گزارش روابط عمومی و امور بین‌الملل پژوهشکده بیمه، سایدکارهای بیمه اتکایی، که به عنوان نهادهای دارای هدف خاص عمل می‌کنند، در پی همگرایی فزاینده میان بازارهای مالی و بیمه در دو دهه اخیر، به ابزاری کلیدی تبدیل شده‌اند. کارشناسان معتقدند این ساختارها به مساله مزمن کمبود سرمایه در بخش اتکایی پاسخ می‌دهند.

در این گزارش بیان شده است که سایدکارها از طریق مشارکت مستقیم، بخشی از حق بیمه‌ها و خسارت‌های یک پرتفوی مشخص را به سرمایه‌گذاران نهادی (نظیر صندوق‌های بازنشستگی و پوشش ریسک) منتقل می‌کنند. ویژگی محوری این ابزار، محدودیت زمانی (معمولاً یک تا سه ساله) و وثیقه‌گذاری کامل تعهدات است که اطمینان پرداخت خسارت را برای سرمایه‌گذاران فراهم می‌آورد.

گزارش حاکی از آن است که استفاده از سایدکارها تنها محدود به پوشش ریسک‌های فجایع طبیعی نیست؛ بلکه بازارهای نوظهوری نظیر انتقال ریسک‌های طول عمر و بیمه‌های زندگی نیز به عرصه‌های بالقوه‌ای برای به‌کارگیری این ابزار تبدیل شده‌اند. پیچیدگی روزافزون مدل‌های ارزیابی ریسک، از جمله استفاده از آزمون‌های فشار و تحلیل‌های چند سناریویی، به ارتقای طراحی این ساختارها کمک کرده است.

در خصوص صنعت بیمه ایران، با توجه به محدودیت‌های موجود در دسترسی به سرمایه خارجی، پیشنهاد می‌شود سایدکارها به عنوان یک “الگوی الهام‌بخش” برای توسعه ابزارهای بومی انتقال ریسک مورد بررسی قرار گیرند. موفقیت در این زمینه مستلزم تعریف چارچوب‌های نظارتی روشن و تقویت توانمندی‌های داخلی در حوزه مدل‌سازی ریسک و داده‌محوری است.

متن کامل این گزارش در سایت پژوهشکده بیمه منتشر شده و در دسترس علاقه‌مندان قرار دارد.